علمی و پزشکی

پیشگویی خارق‌العاده ژول ورن به حقیقت پیوست!

منطقه گذار نام لایه مرزی است که گوشته بالایی را از گوشته پایینی جدا می کند و بین 410 تا 660 کیلومتر عمق دارد. فشارهای بسیار زیاد تا 23000 بار (بار) در ناحیه انتقال باعث می شود که ماده معدنی سبز زیتونی الیوین که حدود 70 درصد از گوشته زمین را تشکیل می دهد و به نام پریدوت نیز شناخته می شود، ساختار بلوری خود را تغییر دهد.

در مرز بالایی پهنه انتقال در عمق حدود 410 کیلومتری به وادسلییت متراکم و در فاصله 520 کیلومتری به رینگ وودیت متراکم تبدیل می شود.

یکی از محققان موسسه زمین شناسی دانشگاه گوته در فرانکفورت آلمان، دکتر. فرانک برنکر در این باره اظهار داشت: این دگرگونی های معدنی به شدت حرکت سنگ را در گوشته زمین محدود می کند. برای مثال، توده‌های گوشته، توده‌های سنگ داغ که از اعماق گوشته بالا می‌آیند، گاهی مستقیماً زیر ناحیه انتقال قرار می‌گیرند. حرکت توده ای در جهت مخالف نیز متوقف می شود.

به گفته محققان، صفحات فرورانش به سختی به کل منطقه انتقال نفوذ می کنند، بنابراین گورستان کاملی از چنین صفحاتی در این منطقه زیر اروپا وجود دارد.

تاکنون مشخص نیست که جذب مواد در منطقه انتقال چه تأثیرات بلندمدتی بر ترکیب ژئوشیمیایی آن دارد و آیا آب بیشتری در آنجا وجود دارد یا خیر.

برنکر توضیح داد: دال های فرورانش رسوبات اعماق دریا را به زمین بازمی گرداند. این رسوبات می توانند مقدار زیادی آب و دی اکسید کربن را در خود نگه دارند، اما هنوز مشخص نیست که چه مقدار از این رسوبات به صورت مواد معدنی و کربنات های آبدار پایدارتر وارد منطقه انتقال شده اند و در نتیجه آیا آب زیادی وجود دارد یا خیر. در واقع در آنجا ذخیره می شود. یا نه

خبر مرتبط:  دستگاه های تشخیصی پزشکی موردنیاز بیمارستان سلماس تامین می شود

وی گفت: شرایط حاکم قطعا برای این امر مساعد است. مواد معدنی متراکم مانند وادسلایت و رینگ وودیت (در اعماق کم‌تر از الیوین) می‌توانند مقادیر زیادی آب را ذخیره کنند. در واقع، مقدار آبی که آنها ذخیره می کنند به قدری زیاد است که منطقه انتقال از نظر تئوری می تواند شش برابر مقدار آب اقیانوس های ما را جذب کند.

این محققان یادآور شدند: ما می دانستیم که لایه مرزی ظرفیت زیادی برای ذخیره آب دارد، اما نمی دانستیم که آیا واقعاً این مقدار آب را ذخیره می کند یا خیر.

برای یافتن پاسخ، تیم تحقیقاتی الماسی از بوتسوانا، آفریقا را تجزیه و تحلیل کردند. این ماده در عمق 660 کیلومتری، درست در حد فاصل بین منطقه گذار و گوشته پایینی، جایی که رینگ وودیت کانی غالب است، تشکیل شده است.

الماس های این منطقه بسیار کمیاب هستند و کمتر از 1 درصد از کل الماس ها را تشکیل می دهند. تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که سنگ دارای اجزای متعددی از رینگ وودیت است که حاوی مقدار زیادی آب است.

علاوه بر این، تیم تحقیقاتی توانست ترکیب شیمیایی سنگ را تعیین کند. این ترکیب تقریباً با تمام قطعات سنگ گوشته موجود در بازالت های سراسر جهان یکسان است.

این یافته نشان داد که الماس قطعا از یک قطعه مشترک از گوشته زمین تشکیل شده است.

برنکر در این باره گفت: در این تحقیق نشان دادیم که ناحیه انتقال یک اسفنج خشک نیست، بلکه حاوی مقدار قابل توجهی آب است. این ما را یک قدم به ایده ژول ورن درباره اقیانوس زیرزمینی نزدیکتر می کند.

خبر مرتبط:  نحوه ثبت‌نام اتباع خارجی مجاز برای واکسیناسیون کرونا / تامین واکسن رایگان از سبد کووکس

وی ادامه داد: تفاوت این است که اقیانوسی وجود ندارد، بلکه سنگ هایی با آب هستند که از آنها خیس نمی شود و نمی چکد.

رینگ وودیت آبدار برای اولین بار در سال 2014 در یک الماس منطقه گذار کشف شد. برنکر نیز در آن مطالعه شرکت کرد. با این حال، به دلیل اندازه کوچک این سنگ، ترکیب شیمیایی دقیق آن را نمی توان تعیین کرد، بنابراین مشخص نیست که اولین مطالعه چقدر نور بر روی گوشته تابیده است، زیرا محتوای آب الماس ممکن است ناشی از یک ماده شیمیایی ناآشنا باشد. محیط زیست

در مقابل، واحدهای موجود در الماس 1.5 سانتی‌متری بوتسوانا که توسط تیم تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفت، به اندازه‌ای بزرگ بود که ترکیب شیمیایی دقیق آن را تعیین کرد، که تایید نهایی نتایج اولیه در سال 2014 بود.

مقدار زیاد آب در منطقه انتقال پیامدهای گسترده ای برای وضعیت دینامیکی داخل زمین دارد. می توانید نتیجه را ببینید؛ به عنوان مثال، در ستون های گوشته داغ که از پایین می آیند و در منطقه انتقال به دام می افتند. در آنجا، آنها ناحیه انتقال پر از آب را گرم می کنند و منجر به تشکیل توده های گوشته کوچک جدید می شود که آب ذخیره شده در منطقه انتقال را جذب می کند.

اگر این ستون‌های گوشته کوچک‌تر پر از آب بیشتر به سمت بالا حرکت کنند و از مرز گوشته بالایی عبور کنند، موارد زیر رخ می‌دهد: آب در ستون‌های گوشته آزاد می‌شود و نقطه ذوب مواد در حال فوران را کاهش می‌دهد. در نتیجه، ستون های گوشته بلافاصله ذوب می شوند. اگر این معمولا قبل از رسیدن به سطح اتفاق می افتد. در نتیجه توده های سنگی در این قسمت از گوشته زمین دیگر به طور کلی صلب نیستند و این به حرکت توده ها تحرک بیشتری می دهد. یک منطقه گذار که به عنوان مانعی برای پویایی در آنجا عمل می کند، ناگهان به محرک گردش جهانی ماده تبدیل می شود.

خبر مرتبط:  جدیدترین آمار همه گیری کرونا / بیش از ۲۰۶ میلیون مبتلا در جهان

5858