عمومی

مافیای صنعت خودروسازی، پیچ تاریخی و زمینه‌سازی برای ظهور! 

این صنعت ترکیبی از سودآوری، جهل، سردرگمی و سوء استفاده است که منجر به جنایت و قتل علیه مردم مظلومی می شود که مشتریان ضروری آنها در انحصار و اجاره هستند.
اخیراً یک افسر شجاع پلیس از باز نکردن بیش از 90 درصد ایربگ ها و اینکه آلیاژ مخازن بنزین باعث آتش سوزی خودروها در صورت تصادف می شود صحبت کرده است و وزیر صمت به جمع بندی رسیده است. این صنعت تحت سلطه مافیا است!

غالباً به نظرم می رسد که این پادشاهان زمینی، مخصوصاً قدرتمندان، چشم و ابرو و انگشت خود را نشان می دهند، فقط منویات خود را نشان می دهند، غوغا می کنند و تمام قدرت ها و امتیازات کشور را بسیج می کنند. چگونه می توانند این موضوع را برای یک موضوع – و بسیاری از مسائل مشابه دیگر – نادیده بگیرند و نخوابند؟
آیا حل این مشکل در زمانی پر از دانش، تخصص و تجربه در چنین صنعتی غیرممکن است؟

به نظر می رسد حداقل دو عامل وجود دارد:
اولین عامل سود کلانی است که مافیا در این صنعت دریافت می کند و این مافیا علیه القاعده با نفوذ و تسلط خود بر سه قوه، همه راه های ممکن را برای بهبود می بندد.

دومین عاملی که در شکل گیری سبک حاکمیت کنونی نقش اساسی دارد، آرمان های انقلابی کبدی و فریبکارانه است که پیشرفت، آرامش و امنیت مردم ایران را به گروگان گرفته است. آرمان تسخیر منطقه، نابودی رژیم اسراییل، به زانو درآوردن استکبار غرب و فتح و بهبود جهان با الگوی دین مردم ایران و جهان!

خبر مرتبط:  ۶۲ بیمار کرونایی در شاهرود بستری هستند/ تزریق ۱۸۳ هزار دوز واکسن - خبرگزاری آنلاین | اخبار ایران و جهان

این نگاه آرمان گرایانه گاهی از انحرافات تاریخی می گوید، همه وقایع تاریخ بشریت پیش نیاز رسیدن به این نقطه عطف تاریخی است، نظام ما باید افتخار رهبری و عبور از آن را داشته باشد. نقطه عطف. ، جامعه جهانی باید از الگو و الگوی حاکمیتی موجود در جمهوری اسلامی بهره مند شود و به سعادت دنیا و آخرت برسد!

این آرمان گرایی گاه از ظهور و شالوده ای می گوید که منجی و مصلح عالم بشریت بر آن چشم انتظار تلاش و کوشش مسئولین تام الاختیار صداقت و معنویت و طهارت جمهوری اسلامی است. دولت انقلابی که موفقیت را از نزدیک دید باید اجازه ظهور پیدا کند!

وقتی سطح آرمان‌ها و آرمان‌ها و دغدغه‌های یک سیستم این‌قدر غنی‌تر و ملکوتی‌تر است، حالا باید انصاف داشت، صنعت خودروسازی را ارتقا داد، فقر را از بین برد، روابط با دنیا را بهبود بخشید و به کارهای کم‌اهمیت‌تر پرداخت. مبارزه با فساد و غیره

با این مدل حکمرانی، حاکمان آنقدر راحت و بی دغدغه بر شانه های جامعه سوار می شوند و نیازی به بازنگری و تجدید نظر احساس نمی کنند.
راستش اگر من و شما در جایگاه آنها بودیم، برای داشتن یک دولت بهتر و کارآمدتر، لحظه ای چه فکر می کردیم؟!