حوادث

روایتی کوتاه و مصور از نخستین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

مات و مبهوت ماندم. نگاه کردم و نگاه نکردم. راه می رفتم و روی زمین نبودم. سرما خوردم و تب داشتم… اثر خون روی دیوار بود و آثار آدم روی زمین! سرزمین پهناوری که برایش مقدر شده تا روح های پرواز 752 را در آغوش بگیرد… یکی از کابوس های من سرزمین پهناور است!

چشمان عروس به عکس هایی که روی زمین پخش شده بود می خندید. زمین مثل یک رژ لب قرمز بود و آسمان مثل آن خط چشم سیاه بود.

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

باید گریه کنم؟ آیا باید بمانم؟ مجبور شدم برم؟ آیا باید یک فاجعه را گزارش کنم؟

ارتباط بین چشم و مغزم قطع شد. هیچی منظور نبود چرا باید کلاه کودک اینجا باشد؟

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

این کفش قرمز بچه این وسط چیکار میکنه؟ صورت عروسک فیل آبی خاک آلود بود و سیگارهای وینستون لایت که برای شستن غم و اندوه عمیق بی خانمان ها باید به نخ کشیده می شد، حالا آتش گرفته بود.

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

جلیقه نجات زرد رنگ هواپیما در حالی که دست نخورده باقی مانده بود لبخند می زد.

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

کتاب های پر از گلوله در گل و لای دفن شدند. جلد کتاب را خواندم: «فارسی درجه دو». از فکر مهاجری که سعی می کند زبان مادری اش را در آن سوی دنیا زنده نگه دارد، لرزیدم و حالا بدن بی جانش در یک کیسه سبز زیپ دار بود.

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

به روزهای آخر فکر کردم. سنگک در چمدان نان را در دست و در کوزه بسته بندی کرد تا طعم زادگاه را زنده نگه دارد. با همان دستی که جلوی چشمم است و هنوز صاحبش را تصور می کنم، چه چهره معصومی در عکس ها باقی مانده است!

خبر مرتبط:  نیاز ۱۹ هزار میلیاردی هلال احمر برای تجهیزات امداد و نجات

گزارشی کوتاه و مصور از اولین لحظات سقوط هواپیمای اوکراینی

داشتم به ساعت های آخر فکر می کردم. به لب های خندان دختری که به عنوان عروس آمده بود و چشمان امیدوار پسر که برای ساختن آینده اش می جنگید. پدر و امام (ره) که هنوز با فرزندش به فرودگاه نرفته بودند مادری را که با بغض و اشک دیوارهای فرودگاه را می دید از دست دادند.

به دیوار رسیدم. یکی از پشت سرم فریاد زد و دستور توقف داد، اما بدون پاهایم بود. من به وسط سیاهچاله ای پرتاب شدم که قدرت درکم را گرفت. اجساد به هم بسته شده بودند. جیغ پسر پشت سرم بلند شد و سریع راه افتادم. شروع کردم به شمردن؛ یک بدن، دو بدن، 10 بدن، 50 بدن… من می گویم بدن، اما فقط نامش بدن بود. استخوان های سوخته و گوشت های پراکنده در دشت وجود داشت. مجبور شدم بغلشون کنم عروسک ها را به بچه ها دادم و به همه تحویل دادم.

حالا مرد صداش مقابلم ایستاده بود. فریاد زد اما چیزی از من نشنید. به چشمان شوکه اش خیره شدم. آن طرف دیوار را هل داد. صدای گریه ای شنیدم پیرمردی در میان اسباب بازی ها نشست و گریه کرد. برادرزاده اش در هواپیما بود. صدای گریه ای شنیدم مرد جوانی پشت حصار ایستاده بود و برای خواهرش گریه می کرد. بازماندگان آمده بودند. شرمنده آنها شدم. هنوز بعد از گذشت دو سال شرمنده ام و بوی آن به تنهایی نفسم را راه نمی دهد.

مثل اینکه در آن هواپیما بودم. همین هواپیما 176 کشته و یک ایرانی زخمی کرد.

انتهای پیام/

خبر مرتبط:  انتصاب سرپرست مدیریت بحران تهران به عنوان مدیر کمیته مدیریت بحران و تاب‌‎آوری شهر