روایتی از ساده‌زیستی شهید باهنر

شهید محمد جواد باهنر در سال 1360 به شهادت رسید. وی به عنوان یکی از مقامات عالی رتبه جمهوری اسلامی ، شخصیتی خوب و مثبت را دنبال می کرد ، زندگی ساده ای داشت و در امور مردم به دنبال خود بود. او از موذی به دور بود و برای خدمت به مردم سخت تلاش می کرد و به عنوان یک افسر خستگی ناپذیر مشهور شد.

به گزارش مجله سلامتی ایران ، وب سایت “مرکز اسناد انقلاب اسلامی” در ادامه نوشت: شهادت یک سکولاریسم در شخصیت باهنر است. او زندگی خود را با سادگی تحسین برانگیزی سپری کرد و نسبت به دنیا حرص و طمع کمی داشت. وی در زمان تصدی نخست وزیری هیچ خودرویی نداشت. او زندگی کوتاه و مرفهی داشت. او مدتی را در زیرزمین جنوب تهران گذراند و بعداً او را به خانه ای از زمران منتقل کرد و بخاری را از خانه شهید بهشتی آورد. جالب است که خانه او در زمان شهادتش یک خانه شرکتی بوده است.

وی در سفر خود گفت: “من به چیزی احتیاج ندارم ؛ لحاف من عمامه است و پتوی من روپوش من است.”

در دوران تصدی خود ، او در یک اتاق ساده و به دور از فرمالیسم رسمی کار می کرد. وی در توضیح دفتر کار خود گفت: “در گوشه ای از اتاق دو میز وجود داشت که پشت آن نشسته بودند. چای را در گوشه ای از اتاق قرار دادند … او یک حصیر ساده انداخت و کشور را از تشریفات رسمی دور می کرد اوقات حساس

به تبعیت از مقام معظم رهبری ، توجه به عمل و نظم در امور ، پیگیری تجارت تا نتیجه ، تعهد و غیره از دیگر خصوصیات و صفاتی است که در شخصیت و شخصیت شهید محمدجواد باهنر کاملاً مشهود است. سلوک و منش وی الگوی خوبی برای مسئولان و مدیران نظام اسلامی بود.

خبر مرتبط:  به دنبال تشکیل اتحادیه همکاری ۶ جانبه در منطقه هستیم

منبع: کتاب “شهید باهنر ؛ مبارزات ، مواضع و دیدگاه ها”

انتهای پیام